![\"\"](\"https:\/\/blogak.donostiakultura.eus\/liburu-dantza\/wp-content\/uploads\/2023\/10\/Eliburutegia-euskaraz-1-300x107.jpg\")
<\/a><\/p>\n<\/p>\n
Bi izaki bakarti parke batean elkartzen dira. Zuhaixka batzuen atzean ezkutatuta elkarrizketa bat hasten dute eta, egunak igaro ahala, mendekotasun afektibo bat sortzen da. Txoriez, Nina Simonez eta, nolabait, munduan (ez) duten lekuaz hitz egiten dute. Aterpea edo babeslekua partekatzen dute eta, pixkanaka, errealitate partekatu bat eraikitzen dute. Beste inor gabe. Biak bakarrik. Bientzat erosoa den errealitatea da, baina orrialdeak pasa ahala irakurtzen dugunontzat gero eta kezkagarriagoa da. Izan ere, Casi gazteak ia hamalau urte ditu eta Viejok berrogeita hamar baino gehiago.<\/p>\n
\u00abClaro que es por ti, no me paro a hablar con los operarios ni con la mujer que me vende los bollos a diario, \u00a1vengo por ti! Pero \u00bfpor qu\u00e9?, quiere saber Casi, y es ahora ella quien pregunta por qu\u00e9<\/em>\u00bb.<\/p>\nHarreman horren zergatia izango da, ziurrenik, orriak pasatzera eramango gaituena; nerabe baten eta zahar baten arteko eguneroko topaketa horien atzean zer dagoen jakiteko irrikaz. Sara Mesak desosegu sentsazioa eragiten du su motelean, haurren jokaerak dituen neskato baten eta trajea jantzita daraman gizon baten arteko eguneroko hitzordu baten lekuko (eta konplize) bihurtzen gaituela.<\/p>\n
\u00abNina Simone, murmura el Viejo, esa es Nina Simone, pero Casi jam\u00e1s ha o\u00eddo ese nombre. Es posible que lo que m\u00e1s le guste en el mundo, dice el Viejo, despu\u00e9s de los p\u00e1jaros, o en la misma medida que los p\u00e1jaros, sea la voz de esa mujer, lo cual, si uno lo piensa bien, viene a ser pr\u00e1cticamente la misma cosa<\/em>\u00bb.<\/p>\nCasi eta Viejo txoriez eta Nina Simonez aritzen dira. Baita kezkatzen dituen horretan ere. Nerabezaroan sartzear dago Casi eta bere bizitza ez da erraza. Ez du institutuko giroa jasaten, ezta bere gorputza ere, horregatik ezkutatzen da egunero parkean. Viejok traje elegante bat darama, baina ez du lanik egiten. Bera ere egunero agertzen da zuhaixka horren atzean. Hala, Sara Mesak, Casi eta Viejoren arteko hurbilketa kontatuta egoera tenkatzen doa.<\/p>\n
Liburua horrela hazten da, sekuentzia txikiekin, samurtasunez beteta eta narrazio pultso itzelarekin. Pintzel finez marraztuta daude bi pertsonaiak eta leuntasunez kontatuta dago istorioa. Sara Mesak neskato baten eta zahar baten arteko adiskidetasun misteriotsuari heltzen dio bere estilo propioarekin. Horregatik, istorioan zehar, bi pertsonaia mindu horiekin, penatik eta haserretik pasatzen gara.<\/p>\n
Sara Mesa<\/strong> Madrilen jaio zen, baina berehala Sevillara joan zen bizitzera familiarekin eta han bizi da orain. Poesia idazten hasi zen, eta, hain zuzen ere, bere lehen poema-liburuarekin, Este jilguero agenda<\/em>, Miguel Hernandez Kultura Fundazioaren Sari Nazionala irabazi zuen. Harrezkero, sariak pilatzen joan da, baina ez du poesiarik berriro argitaratu. 2013an, Cuatro por Cuatro<\/em> liburuarekin Herralde Eleberri Sariko finalista izan zen eta 2015ean, Ojo Cr\u00edtico de Narrativa Saria jaso zuen Cicatriz<\/em> eleberriarekin. Kritikak eta irakuleek bere idazteko modua goraipatu dute behin eta berriz eta duela gutxi pantaila handian ikusi dugu bere eleberri ospetsuenetako bat: Un amor<\/em>.<\/p>\nSara Mesa gaur egungo autore onenetarikoa da. Bere ipuinak eta nobelak gustatu edo ez, ez zaituzte inoiz axolagabe uzten. Cara de pan<\/em> liburuarekin asko izango dugu komentatzeko, beraz, ez galdu 2024ean egingo dugun azkeneko solasaldia. Irakurketa onez beteriko urtea ospatuko dugu ziur gustora komentatuko dugun istorio honekin. Abenduaren 17<\/strong>an elkartuko gara, ez huts egin!<\/p>\n <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Anagrama, 2018 137 or. ISBN 978-84-339-9861-3 Sara Mesaren Cara de pan nobela izango da mintzagai abenduaren 17an, asteartea, arratsaldeko 19:00etan Liburutegi Nagusiko Ekitaldi Aretoan (Mandasko Dukea aretoan).<\/p>\n","protected":false},"author":6,"featured_media":22476,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_acf_changed":false,"footnotes":""},"categories":[50],"tags":[],"class_list":["post-22472","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-eleberria"],"acf":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blogak.donostiakultura.eus\/liburu-dantza\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/22472","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/blogak.donostiakultura.eus\/liburu-dantza\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blogak.donostiakultura.eus\/liburu-dantza\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blogak.donostiakultura.eus\/liburu-dantza\/wp-json\/wp\/v2\/users\/6"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blogak.donostiakultura.eus\/liburu-dantza\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=22472"}],"version-history":[{"count":11,"href":"https:\/\/blogak.donostiakultura.eus\/liburu-dantza\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/22472\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":23129,"href":"https:\/\/blogak.donostiakultura.eus\/liburu-dantza\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/22472\/revisions\/23129"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blogak.donostiakultura.eus\/liburu-dantza\/wp-json\/wp\/v2\/media\/22476"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blogak.donostiakultura.eus\/liburu-dantza\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=22472"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blogak.donostiakultura.eus\/liburu-dantza\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=22472"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blogak.donostiakultura.eus\/liburu-dantza\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=22472"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}