Pensaba que no hab\u00eda en toda la casa un caj\u00f3n, un rinconcito que fuera solo m\u00edo. Me propuse hacer valer mis derechos desde ese mismo d\u00eda<\/em>\u00bb.<\/p>\nHala, su motelean, apurka-apurka, eguneroko hausnarketak apuntatzen hasi orduko, Valeria ama eta emazte rolen artean harrapatuta egoteak sortzen dion atsekabeaz jabetzen da.<\/p>\n
\u00ab-\u00bfQu\u00e9 quieres t\u00fa escribir en ese diario? Dime\u2026<\/em><\/p>\nDe repente me ech\u00e9 a llorar; no entend\u00edalo que me pasaba, solo que estaba muy cansada\u00bb.<\/em><\/p>\nOrrialde hauen bidez, Valeriak bere egunerokoa kontatzen du eta, horrekin, 50eko hamarkadako Italia ezagutu dezakegu ere; gerrak utzi duen probreziak markatutako Italia hain zuzen ere, pixkanaka dena hobeto joango dela dirudien etorkizun bat eraikitzen ari dena. Baina ez hori bakarrik. Zalantzaz betetako emakume baten bidelagun ere bihurtzen gaitu koaderno honek. Askotan zoriontsua ez dena eta bere espazio propioa aurkitu eta besteen esanetara jarraitzearen artean eztabaidatzen den emakumea. Azken finean, Virginia Woolfek deskribatu zuen gela propio hori bezala erabiltzen du Valeriak koaderno sekretu hau. Hor, bere pentsamenduak paperean jarrita, bere ukazioez, ahalaeginez eta, garrantzitsuena, bere desioez jabetzen da.<\/p>\n
\u00ab-Una mujer que trabaja- prosegu\u00eda Clara-, sobre todo si es de <\/em>nuestra edad, lleva siempre consigo la lucha entre <\/em>la mujer tradicional que le han ense\u00f1ado a ser y <\/em>la mujer independiente en la que ha decidido convertirse<\/em>\u00bb.<\/p>\nAlba de C\u00e9spedes<\/strong>en eleberria 1952an argitaratu zen lehenengo aldiz. Idazle kubatar-italiarra erresistentziaren ahotsik eragingarrienetakoa izan zen Italiako faxismoaren urteetan. Izan ere, garai hartako egile irakurrienetakoa izan zen. Liburuak bakarrik ez, artikulu ugari ere idatzi zituen eta bere ahotsa askotan entzun zen irratian; arratsaldero, Clorinda ezizenarekin ezkutatuta, Radio Bariko frekuentzian hitz egiten baitzuen.<\/p>\nAlba de C\u00e9spedesek ere, Valeriak bezala, bere eleberriko protagonistak, egunkari bat zuen. 1952ko abuztuaren 21ean, hauxe idatzi zuen: \u00abquiz\u00e1 sea demasiado f\u00e1cil estar sentada frente al escritorio<\/em>\u00bb. Garrantzi handirik gabeko oharra dirudi, baina Alba de C\u00e9spedesek, faxismoak gertutik zelatatu zuen arren, beti erakutsi zuen idazketarekiko konpromisoa eta bizitzen ari zen une historikoarekiko. Eleberriaren hasieran kontatzen dutenez, Alba de C\u00e9spedesentzat idazteak munduari eta errealitateari modu kritikoan begiratzea esan nahi zuen, gertatutako guztia kontatzea, baina betiere esperientzia pertsonaletik harago joanez. Idazteak konprometitzea zekarren berekin, eta berak bere eleberri eta artikuluen bidez aurrera eraman zuen konpromiso hori; horrela Resistenzako ahotsik esanguratsuenetakko bat bihurtu zen.<\/p>\nEl cuaderno prohibido<\/em> emakumeek aurre egin behar izan dieten (eta gaur egun oraindik ere aurre egin behar dieten) bidegurutzeen erretratu handi bat da eta, aldi berean, garaiko testigantza historiko zirraragarria ere bada. Datorren asteartean denon artean komentatuko dugu, ordura arte: irakurri zoriontsu izateko!<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"Seix Barral, 2022 381 or. ISBN 978-84-322-4097-3 \u00abHice mal en comprar este cuaderno, hice muy mal, pero ya es demasiado tarde para lamentarlo, el da\u00f1o est\u00e1 hecho. Ni siquiera s\u00e9 qu\u00e9 me empuj\u00f3 a comprarlo, fue casualidad\u00bb. Hau idatzi zuen Valeria Cossatik 1950eko azaroaren 26an bere egunkaria izango zen koadernoan. Horretan, inork jakin gabe, beti […]<\/p>\n","protected":false},"author":6,"featured_media":23339,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_acf_changed":false,"footnotes":""},"categories":[50],"tags":[],"class_list":["post-23347","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-eleberria"],"acf":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blogak.donostiakultura.eus\/liburu-dantza\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/23347","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/blogak.donostiakultura.eus\/liburu-dantza\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blogak.donostiakultura.eus\/liburu-dantza\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blogak.donostiakultura.eus\/liburu-dantza\/wp-json\/wp\/v2\/users\/6"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blogak.donostiakultura.eus\/liburu-dantza\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=23347"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/blogak.donostiakultura.eus\/liburu-dantza\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/23347\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":23354,"href":"https:\/\/blogak.donostiakultura.eus\/liburu-dantza\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/23347\/revisions\/23354"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blogak.donostiakultura.eus\/liburu-dantza\/wp-json\/wp\/v2\/media\/23339"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blogak.donostiakultura.eus\/liburu-dantza\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=23347"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blogak.donostiakultura.eus\/liburu-dantza\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=23347"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blogak.donostiakultura.eus\/liburu-dantza\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=23347"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}
![](\"https:\/\/blogak.donostiakultura.eus\/liburu-dantza\/wp-content\/uploads\/2023\/10\/Eliburutegia-euskaraz-1-300x107.jpg\")
<\/a><\/p>\n